Rahman Rahim Allah'ın Adıyla
"Müslüman yorulmaz"la başladım ilkin.
sonra "müslüman yorulur ama yorgunluğunu dert etmez"e evrildi cümlem. Sonra ben biraz daha büyüdüm "yaş aldım" sadece, yaşlanmadım tabiki de.
Neden müslüman yorulmaz o insan değil mi? sorusunu sormaya başladım kendi kendime. Cevabı vermeme gerek yok değil mi? Sonra sorularım peşpeşe gelmeye devam etti. mesela; Müslüman depresyon'a (çağın hastalığı) girer mi? Bitcoin'e para yatırır mı? Herkesin eğri olduğunu söylediği bir şeye ben doğru dersem ne kazanır ne kaybederim? Gibi gibi.
Bazılarının cevabını buldum bazı cevaplarında gelip beni bulmasını bekliyorum. nasip, kısmet, hayırlısı artık.
Dostum burda olsaydı "kader gayrete aşıktır" nasıl böyle mücadele etmeden beklersin derdi. İşi gücü rast gitsin ama yılların mücadeelesinin ardından nadasa bıraktım kendimi derdim ona. Döndüğüm yer yolun başı değil ki gayret ettim olmadı diyeyim. şimdi ben bir çiçek gibi rengarenk yağan bir yağmurun yüreğimi ıslatmasını bekliyorum.
Dostum yeni yeni kalbinin sesini duyuyor ben yıllardır kalbimin ızdırabını çekiyorum onun da bu durağa gelince beni anlayacağını anacağını attığım adım kadar emin bir şekilde biliyorum. "sol yanım" olan dostumu ve bütün; selamı selamıma değer katan kalbinde zerre iyilik taşıyan insanları da dualarımla sarıp sarmalıyorum, elhamdülillah.
Sarı bir çiçek gibi bir dervişin gelip bana hal hatır sormasını bekliyorum. "Anam babam topraktır" cümlesinin derinliğine dalıp Nil'in melikesi'nin saçlarının kokusunu içime çekmek istiyorum. ilim karşısında eteklerimi toplayıp benim olan tahtımın yine bana ikram edildiğini öğrenince yüzüme gülücükler kondurmak istiyorum.
Yeni bir soru yöneltip satırlarımı da böyle noktalamak istiyorum: Allah'ım ne çok şey istiyorum böyle. İnsan neden uyumak ister ama uyuyamaz?
El cevap: henüz işini bitirmediğinden.
desene geceler boyu dakikaları saymaya devam edeceğiz.
El cevap: Mızmızlanma Hülya kalk;
"İşimiz vaktimizden çok"
